Net zoals de vraag, was ook mijn antwoord bijna altijd hetzelfde: 'Ik heb geen idee, maar ik wil dat gewoon al heel lang.' Inmiddels is mijn en ons antwoord verandert en dat proces wil ik graag met jullie delen.
Sinds mijn tienerjaren heb ik altijd de droom gehad om naar Australië te emigreren. Ik zei altijd tegen mijn ouders dat ik daar ooit ging wonen. Ik had hier niet echt een reden voor, maar had deze droom 'gewoon'. Ik was er nog nooit geweest en had ook niet een speciale ervaring met iets of iemand waardoor dit getriggerd werd, ik wilde het gewoon.
Toen ik een relatie met Pieter kreeg kwam ook mijn Australië droom snel ter sprake. Hij zag het allemaal niet zo zitten en gaf aan niet daarheen te willen. Ik heb mijn droom geprobeerd een beetje naar de achtergrond te schuiven, maar vaak genoeg kwam het verlangen naar boven. Toen we trouwden maakten we dan ook de beslissing dat wij 6 weken een rondreis zouden maken, zodat we veel plekken konden zien.
Naarmate de reis dichterbij kwam, werd ook het doel van de reis verandert. In het begin was het gewoon een leuke roadtrip, maar al snel werd het een reis om te kijken of dit ons toekomstige thuis zou kunnen zijn. Het was uiteraard een fantastische reis en we hebben er ontzettend van genoten. We zeggen nu vaak tegen elkaar dat we de reis ooit nog een keer (met kids) over gaan doen.
Enfin, toen we thuis kwamen hadden we allebei hetzelfde gevoel; mooi land, maar toen we thuis kwamen hadden we geen 'ja' en geen 'nee'. We lieten de gedachte dus een beetje varen en oriënteerden ons op het leven hier in Nederland. We raakten zwanger van Josh en zetten ons huis te koop om op zoek te gaan naar woningen in de buurt.
In de tussentijd begon God Pieter aan te raken en begon hij steeds vaker over de vakantie en een leven in Australië. We besloten daarom om naar de Emigratiebeurs te gaan in Houten om ons toch ook een beetje te oriënteren op een emigratie. Hier kwamen we in contact met een visumbureau die voor ons keek of wij kans maakten op een visum; 2 weken later kregen we een mailtje dat dit kon.
Ondertussen was de buik flink gegroeid en focusten we dus op de bevalling en onze nieuwe baby. Na veel gesprekken met elkaar en God, besloten we een afspraak te maken met het visumbureau en onze mogelijkheden wat uitgebreider te bekijken. Pieter ging ondertussen al op zoek naar woonhuizen in Adelaide;)
Na ons gesprek werd ons wel duidelijk dat we echt een goede kans maken op een visum. Nu was het dus alleen nog een kwestie van wel of niet ervoor gaan. We hebben er heel vaak over gepraat en voor gebeden. Hoe meer tijd we met God doorbrachten hoe meer bevestigingen wij kregen en hoe meer zin we er beide in kregen. Voor ons waren al deze bevestigingen het punt waarop we besloten het te proberen.
Nu, zo'n maand of 10 na die beslissing zijn we er zekerder van dan ooit en weten we dat dit een droom is die God al van jongs af aan in mij heeft gelegd. Ons antwoord op de vraag is dus ook verandert en we beantwoorden niet meer met 'ik heb geen idee', maar met 'We geloven dat God ons deze droom heeft gegeven'.
Uiteraard komen er daarna weer genoeg vragen naar boven, zoals 'Wat ga je daar dan doen?' en 'Waarom denk je dat dat God jullie daar wil hebben?'. En op deze vragen weten we (nog) geen antwoord. Wij zijn er van overtuigd dat we over een jaar of 10 terugkijken op deze stap en ons leven en dan een antwoord kunnen geven. Maar voor nu weten we zeker dat we dit moeten doen en zien we er ontzettend naar uit om met God deze stap te zetten.

We hebben gekozen voor Adelaide omdat deze stad het beste bij ons past. We vonden het super fijn om daar in de stad en vooral de omgeving te zijn en zien ons daar zeker al wonen. Daarnaast is het leuk dat onze vrienden Steve en Simone daar al wonen natuurlijk! We zien nu al uit naar de BBQ's in de zon!
Lieve groetjes.

No comments:
Post a Comment